‘Het is voor iedereen heel belangrijk om tijd voor zichzelf te hebben. Als je alleen zijn niet prettig vindt, zegt dat iets over de relatie die je met jezelf hebt. Het betekent niet dat je die tijd niet nodig hebt. Wij hebben de neiging te verdwalen in ons eigen leven. Een moment van afzondering geeft ons de ruimte om ons te heroriënteren. Het biedt de mogelijkheid om na te denken over vragen als: waar geef ik om in het leven? En gedraag ik me daar ook naar? Natuurlijk is het niet gezond om continu naar je eigen navel te staren. Maar het is ook ongezond om lege momenten in je dag zo snel mogelijk op te vullen. Veel mensen, ongeacht hoe vaak ze zich eenzaam voelen, hebben toch de neiging dat te doen. Terwijl je jezelf dan iets essentieels ontneemt: je ruimte voor zelfreflectie, en daarmee voor inzichten, creativiteit en rust in je hoofd. Waarom zou je dat willen?’ – volgens Lars Svendsen (1970) is hoogleraar filosofie aan de Universiteit van Bergen in Noorwegen
Eenzaamheid laat zien wat de belangrijke grenzen zijn van onze persoonlijkheden, van de manier waarop we met elkaar omgaan.
Eenzaamheid is essentieel voor de vorming van ons zelf.
Eenzaamheid is verwant aan de ervaring van twijfel. (blz 43)
“Eenzaamheid is het ervaren van een ongelukkige verwijdering uit het leven dat je met andere leeft.”
Uit ‘Samen met jezelf’ van Thomas Dumm