Aan elke frustratie ligt dezelfde basisstructuur ten grondslag: een wens die in botsing komt met een onbuigzame werkelijkheid.
Die botsingen beginnen al in onze vroegste jeugd, met de ontdekking dat de bronnen van onze bevrediging buiten ons bereik liggen en dat de wereld niet klakkeloos gehoorzaamt aan onze wensen. Toch meende Seneca dat we tot de grootste wijsheid komen, voor zover dat mogelijk is, als we leren de onbuigzaamheid van de wereld niet nog groter te maken met onze reacties met woedeaanvallen, zelfmedelijden, vrees, verbittering, eigendunk en paranoia. De Rode draad in zijn werk is dat we het best bestand zijn tegen die frustraties waar we ons op hebben ingesteld en begrijpen en dat we juist het meest gekwetst worden door frustraties die we niet zien aankomen en niet kunnen bevatten.
Hier zit ook weer een voedingsbodem voor het gedachten-idee uit de 3-principes; Het zijn de gedachten die je krijgt wanneer je tegen die onbuigzame werkelijkheid aan loopt die zorgen voor de frustratie.