‘… als je oud en bibberig wordt in je anatomie, als je ’s nachts wakker ligt en luistert naar de ontreddering van je aderen, als je je enige liefde mist, als de wereld om je heen verwoest wordt door boosaardige gekken, of je weet dat je eer wordt vertrapt in de riolen van lagere geesten. Dan staat je maar één ding te doen – te leren. Leren waarom de wereld draait zoals-ie draait en waardoor hij zo gaat. Dat is het enige wat de geest nooit kan uitputten, nooit kan vervreemden, waar hij nooit door gekweld kan worden, nooit kan vrezen of wantrouwen, en nooit een ogenblik spijt van zal hebben.’
T.H. White, ‘Koning voor een en altijd‘, Uitgeverij Het Spectrum.
Gelezen in ‘Ikigai‘, (p. 58-59)